İlk evimizden taşınıyoruz. Bizim için ne kadar hüzünlü olsa da bunu yeni bir başlangıç için yapıyoruz. Eşyalarımızın güvende duracağı, ara sıra Ankara’ya geldiğimiz zaman kullanabileceğimiz daha küçük bir eve geçiyoruz. Çiçeklerimizle vedalaşıp, onları annelerimize verdik ( barış çiçeği çok su istiyor, döndüğümüzde yeşil görmek istiyoruz 🙂 ) .
İnsanın kendini güvende hissettiği, düzeninin kurulu olduğu yerden ayrılması kolay olmuyormuş. Şu anda daha çok taşınmaya konsantre olduğumuzdan kendimizi bir yolculuğa çıkıyormuş gibi hissetmiyoruz. Aklımızda toplanacak eşyalar, onların yerleştirileceği yerler gibi konular var. Zihnen ve bedenen yolculuğa başlayamamış olmamızın huzursuzluğunu yaşıyoruz.
Ancak bu huzursuzluğun da geçici olduğunun farkındayız. Haftaya, yapmamız gereken birkaç işimizi bitirdikten sonra, ilk durağımıza doğru yola çıkmış olmayı planlıyoruz.
